در بهشت ساحتت گر پیری آمد با عصا

خفتگان خاک همچون سبزه از گل سر زنند

از فضایت گر وزد بر عرصه گیتی صبا

این جوان نورسی شد وان نهال نوبری

عکس هر رازی که در دل بگذرد آید پدید

حوضه آیینه کردار تو از فرط صفا

با صفای او سیاهی کی بود ممکن اگر