ای دریغا آن سبکدستی که خنجر بر کفش

برده در سوراخ تنگ مور پنهان کرده بود

برق تیغش ساختی چون بیشه آتش زده

نیزه شیران اگر دشتی نیستان کرده بود

بوسه ناداده ز خون خصم توفان کرده بود

کاسه گو خود را اگر دادی به سگبانش سپهر

او کنون این نه قرابه سنگباران کرده بود