خود کرا پروا که گوید این کنم یا آن کنم

سنگ بردارم هنوزم جان برون ننهاده رخت

تا رود غمخانه تن بر سرش ویران کنم

لیکن این تدبیرها خواهد فراغ خاطری

غیر از این ناید ز من که آتش برآرم از جگر

اشک و آهی از پی تسکین دل سامان کنم

سردهم هر دم شط خونی به روی روزگار