از شکاف سینه این توفان برون خواهد نهاد

لخت ابری هر نفش در چرخ سر گردان کنم

یاد خواهد کرد عالم زاب توفان زای نوح

گر تنور سینه خواهم کاتشین توفان کنم

در قفس این باد را تا چند در زندان کنم

دود برمی آورد از آب برق آه من

به که بر قلزم بگریم نوحه بر عمان کنم