سر به زیر بال دایم ز آفت گرد فتور

در خزان بی بهار و در بهار بی خزان

ز آشیان بی نشان در چار دیوار مقیم

و آمده بال و پرش سنگ حوادث را نشان

وز غبار آن همیشه بال و پروازش گران

ناگهان آمد صفیری ز آشیان سدره اش

گرد بال افشاند و مرغ سدره شد زین خاکدان