در قیامت مگرش باز ببینم که فتاد

دیده خوب است به شرطی که بود نابینا

گر چه دانم که نمی یابیش ای مردم چشم

باش با اشک من و روی زمین می پیما

در میان فاصله ما را ز بقا تا به فنا

یار در قصرچنان مایحه ای ذیل جهان

ماکجاییم و تماشاگه دیدار کجا