کاش روزی ز پس این شب هجران بودی

کاشکی آنکه نهان کشت ز ما یک تن را

بر سرش راه سرچشمه حیوان بودی

شب هجران چه دراز است خصوصا این شب

چه قدر گریه توان کرد در این غم به دو چشم

کاش سر تا قدمم دیده گریان بودی

آنکه بر مرکب چوبین بنشست و بدواند