گریه ابر بهاری نگر ای غنچه مخند

مهر بنگر که همانش خفقان است که بود

تیر بیداد فلک می گذرد از دل سنگ

پیر گردید و همان سخت کمان است که بود

که در این باغ همان باد خزان است که بود

تا به این مرتبه زین پیش نبود آه و فغان

این چه غوغاست نه آن آه و فغان است که بود