گر نبود نان به گیاهی بساز

مس که ز اکسیر طلا می شود

از اثر برگ گیا می شود

چند نشینی به سر خوان آز

لب بدران حرص دهن باز را

میل بکش چشم بد آز را

ای به غم آب و علف پای بند