که گرنه بر شکم می بست سنگش

دویدی چون غلامان از پیش نور

به ذوق بزم قرب وحدت انجام

بدانسان قالبی بودش سبک گام

ندیدی کس به دیگر جا درنگش

تعالی الله چه قالب اصل جانها

دوان درسایه لطفش روانها