خموشی بر سخن گر در نبستی

خموشی را امانت دار کردند

بر آن کس کز هنر یکسو نشسته

خموشی رخنه سد عیب بسته

ز آسیب زبان یک سر نرستی

بسا ناگفتنی کز گفتنش مرد

کند هنگامه جان بر بدن سرد