حدیث عشق گو کز جمله آن به

که در طاق سپهرش پیچد آواز

فلک هنگامه کن حرف وفا را

برآر از چنگ ناهید این نوا را

ز هر جا قصه آن داستان به

محبت نامه ای از خود برون آر

تو خود دانی نمی گویم که چون آر