زده پروانه را آتش که می سوز

ز شیرین کوهکن را داده شیون

فکنده بیستون پیشش که می کن

ز تاب شمع گشته آتش افروز

ز گل بر بسته بلبل را پر و بال

شکسته خار در جانش که می نال

غرض کاین میل چون گردد قوی پی