همان اندوه یوسف در دلش بود

لبش را خشک شد سرچشمه نوش

بکلی نوشخندش شد فراموش

در آن پیری که سد غم حاصلش بود

دلش با عشق یوسف داشت پیوند

به یوسف بود از هر چیز خرسند

سر مویی ز عشق او نمی کاست