بنامیزد زهی یاری و پیوند

کشید آهی و اشک از دیده افشاند

که دیدی آشناییهای مردم

به مردم بی وفاییهای مردم

عفا اله ز آنهمه پیمان و سوگند

چه تخمی رست از آب و گل من

دلم کرد این، که لعنت بر دل من