کز او سیمرغ را باشد مطافی

نیم دد تا به کوهم باشد آرام

که در کوه است ماوای دد ودام

مگر باشد به ندرت کوه قافی

وزان پس گفت کز صنعت نمایی

چنان خواهم که بازو بر گشایی

به ضرب تیشه بگشایی ز کهسار