چو بگذشت اندر آن دشت آن یگانه

خزان در خاطرش دیگر نگشتی

سرشته نشاه می با هوایش

نهفته باغ جنت در فضایش

نماندش بهر بگذشتن بهانه

به پای چشمه ای آن چشمه نوش

فرود آمد که تا جامی کند نوش