به عمد این سهو از کلکش برون جست

نهانی مهر او در سینه خویش

الی را ساخت سخت و بی مدارا

به عینه چون دلش یعنی چو خارا

که آنجا راه خسرو بود او بست

به تمثال میانش رفت در پیچ

که گردد چون میان او نشد هیچ