بگفتی دیده را کای ابر خون بار

تو نیز از تاب دل می سوز و می ساز

که چون نوشد ز خون دل شرابی

مهیا سازی از بهرش کبابی

ز سیل خون چه می بندی ره یار

بس است این جوی خون پیوسته راندن

که نتوان بررهش آبی فشاندن