که دانم خاطر شیرین غیور است

که تاگلگون نمایم از سمش روی

ولیکن دانمت کاین حد نداری

که او را موکشان سوی من آری

سرش از چنبر حکم تو دور است

چو شیرین حلقه گیسو گشاید

چو من سد چون تواش در چنبر آید