کسی کش کام تلخ از جوش صفر است

گنه بر خود نهم بهتر که بر باغ

اگر دوزخ نهادی در بهشت است

چه بندد بر بهشت این جرم زشت است

به شکر نسبت تلخیش بی جاست

تو گویی از دلی آهی اثر کرد

که شیرین را چنین خونین جگر کرد