به آخر در دم شیرم نشاندی

چه بودی گر نپروردی به شیرم

که پستان اجل می کرد سیرم

به شیر اول ز مرگم وا رهاندی

چه درد است این که در دل گشته انبوه

دلست این دل نه هامون است و نه کوه

دمی دیگر در این دشت ار بمانم