اگر چهرم چو گل بینی چه باک است

که عشق آبست اگر آتش نماید

چو من در عاشقی چون خاک پستم

کجا از آب عشق آید شکستم

نبینی کاصل گل از آب و خاک است

تو نیز ای در خمار از باده عشق

مزاج خویش کن آماده عشق