چو با من می رسد خلوت نشین است

کنون با هر که بینم سازگار است

ز پیوند منش ننگ است و عار است

چو گل با هر خس و خاری قرین است

به من سرد است و با دشمن به جوش است

باو در گفتگو، با من خموش است

نمی پرسد ز شبهای درازم