بدشت اندرون راه رفتن نماند

برآمد خروشیدن کرنای

بهامون کشیدند پرده سرای

بشهر اندرون جای خفتن نماند

یکی تخت پیروزه بر پشت پیل

نهادند و شد روی گیتی چو نیل

نشست از بر تخت با تاج شاه