شکر شیرین نه اندر کام رنجور

که او را دشمن آمد چشم خفاش

چو گل را نکهت و خوبی تمام است

چه نقصانش که مغزی را زکام است

قمر روشن نه اندر دیده کور

فرشته دیو را کی در خور آید

که همچون خویشتن دیریش باید