کجا همچون جهانداری جهان را

هم از نیرنگهای تازه اوست

که خسرو را در اندازد به تشویش

تهی سازد دل پر اندوه خویش

که شیرین خوش کند جان غمین را

گمانم آنکه آن بیچاره مزدور

بود محنت کشی از خانمان دور