نهم بر خویش جرمی کز تو بینم

که همچون دشمنانت بردوست خندم

به نیکویی بدت را می شمارم

به شیرینی به زهرت رغبت آرم

گل افشانم به خاری کز تو چینم

فریبم خاطر خود گاه و بیگاه

که باشد در دل سنگ توام راه