نه عارت بود ای ناسفته گوهر

دلم گفتی که کوبد آهن سرد

گدایی تا چه حیلت کار فرمود

که آهن نرم گشتش همچو داود

که شاهان بر نشانندت بر افسر

چرا ننگت نمی آید بدین حال

که مسکینی در آوردت به خلخال