ز بیم آن شهم درتهمت افکند

جگر چندان که خواهی غرق خون تر

ز بی انصافی شاهم به فریاد

کزین سان بسته شیرین را به فرهاد

که بر شکر زند لعلم شکر خند

زدی طعنم که گر مسکین نوازی

چرا با بی دلی چون من نسازی