چه بر من ترسی ازبدنامی ای شاه

که درعیش تو نقصانی در آید

ترا پروای شیرین اینقدر نیست

از اینها جز تمنای شکر نیست

کزین ره دیگران را داده ای راه

ز رسوایی کسی را کی گزند است

چو طبع شه چنین رسوا پسند است