در آن چاهم کنون چون ماه کنعان

دل سنگین که بد در سینه من

کنون سنگی بود بر سینه من

مرا چاهی که بد زیب زنخدان

وز آن آتش که خوی من برافروخت

مرا خود خرمن صبر و سکون سوخت

بلا بودم چو بالا مینمودم