چنان خصمی بود با جان خویشش

به یار بسته دل نادیده یاری

به حدی ساخت خواری با مزاجش

که بر مرگ است پنداری علاجش

که گویی نیست جان خصمی ست پیشش

چو سوزد بیش راحت بیش دارد

مگر کآتش پرستی کیش دارد