عدوی خویش و ننگ خاندانم

چو سوزد بیش راحت بیش دارد

مگر کآتش پرستی کیش دارد

مرا بینی که چون سخت است جانم

به خود خصمی ز دشمن بیش کردم

که کرده ست آنکه من با خویش کردم

کس از ظلمات جوید مهر تابان