که یک سرداری و سد گونه سودا

چنین می رفت در اندیشه من

کز اول روز دانی پیشه من

ولی معذوری ای سرو سمن سا

صنم ازناز دستی برد بر روی

به سد ناز و کرشمه گفت با اوی

که ای از تیشه رکش کلک مانی