که حالی یافتم ، داری چه اندوه

چو از فرهاد، شیرین قصه بشنید

ز زیر لب به سان غنچه خندید

که از دست تو می نالد دل کوه

ز دستت بیستون آمد به فریاد

که ای شیرین فغان از دست فرهاد