ز خندان پسته ات از هوش رفتم

ولی سد چشم یاری پیش دارم

از آن خالی که چشمت را به دنبال

بود ، گشته ست دیگرگون مرا حال

سخنگو آمدم، خاموش رفتم

ز زلف بسته زنجیر ماندم

به زنجیر تو چون نخجیر ماندم