ز شوق گردنت از سر گذشتم

سخنگو آمدم، خاموش رفتم

ز زلف بسته زنجیر ماندم

به زنجیر تو چون نخجیر ماندم

به سر سیل از دو چشم تر گذشتم

گرفته گردنت در عشوه کردن

به شوخی خون سد بی دل به گردن