زمانی در شگفت از آن بیان ماند

به کامم آبی از آتش برآید

چو شیرین این سخنها کرد از او گوش

برون رفتش قرار از دل ، ز سر هوش

جوابی بودش اما در دهان ماند

پس از اندیشه بسیار خندان

ز ناز آورد گلگون را به جولان