چنین می رفت تا خوش مرغزاری

به دنبالش دوان فرهاد چون باد

به هر جایی که گلگون پا نهادی

رخ از یاریش او بر جا نهادی

که با سد گل نبودش رسته خاری

گل و سبزه ز بس انبوه گشته

نهان در زیر سبزه کوه گشته