ز هر اندیشه ای وارسته گشتند

یکی گشتند همچون شیر و شکر

نه از پا باخبر بودند و نی سر

چو جان و تن به هم پیوسته گشتند

چو از شب رفت پاسی دست فرهاد

شد اندر سینه آن سرو آزاد

دولیمو دید شیرین و رسیده