که به ز آن باغبان هرگز ندیده

چو از شب رفت پاسی دست فرهاد

شد اندر سینه آن سرو آزاد

دولیمو دید شیرین و رسیده

برای دفع صفراهای هجران

بر آن شد تا گزد او را به دندان

ولیکن از گزیدن پاس خود داشت