براند از ساحت سینه به نافش

بر آن شد تا گزد او را به دندان

ولیکن از گزیدن پاس خود داشت

مکیده و بوسه ای در پاش بگذاشت

چو شیرین داشت زین جرات معافش

ز ناف او دل فرهاد خون شد

چو مشک از نافه نافش برون شد