چه سازم در فراقت با دل و جان

چو فرهاد این شنید ، از دل به سد درد

برآورد آهی و از جان فغان کرد

که ای وصلت دوای درد هجران

تو گر رخ پوشی از من جان نخواهم

اگر دردم کشد درمان نخواهم

به هجران گر بر این سر کوه مانم