یک چند روزگار، جهان دردمند بود

و آن رعد بین، که نالد چون عاشق کئیب

خورشید را ز ابر دمد روی گاه گاه

چو نان حصاریی، که گذر دارد از رقیب

به شد، که یافت بوی سمن باد را طبیب

باران مشکبوی ببارید نو به نو

وز برگ بر کشید یکی حله قشیب