دارا که هزاران خدم و خیل و حشم داشت

زیرا که نشد وقف تو این کره غبرا

آسیمه بسی کرد فلک بی خردان را

و آشفته بسی گشت بدو کار مهیا

بگذاشت همه پاک و بشد خود تن تنها

بازی است رباینده زمانه که نیابند

زو خلق رها هیچ نه مولی و نه مولا