چو هاروت و ماروت لب خشک از آن است

نبینی که سگ سگ کند آب و نان را

ازین کرد دور از خورش های آن خوان

مهین شخص آن دشمن خاندان را

ابر شط دجله مر آن بدگمان را

اگر دوستی خاندان بایدت هم

چو ناصر به دشمن بده خان و مان را