ای گشته خوش دلت ز قضا و قدر به نام

یاد است این سخن ز یکی نامور مرا

واکنون که عقل و نفس سخن گوی خود منم

از خویشتن چه باید کردن حذر مرا؟

چون خویشتن ستور گمانی مبر مرا

قول رسول حق چو درختی است بارور

برگش تو را که گاو توئی و ثمر مرا