من این سخن که بگفتم تو را نکومثل است

به کشت باید مشغول بود دهقان را

چرا کنون که بهار است جهد آن نکنی

که تا یکی به کف آری مگر ز مستان را

مثل بسنده بود هوشیار مردان را

دل تو نامه عقل و سخنت عنوان است

بکوش سخت و نکو کن ز نامه عنوان را