زانکه ز وی شکر هست هزار مرا

غار جهان گرچه تنگ و تار شده است

عقل بسنده است یار غار مرا

هیچ مکن ای پسر ز دهر گله

هست بدو گشتم و، زبان و سخن

هر دو بدو گشت پیشکار مرا

دهر همی گویدت که «بر سفرم